پسر حیدر

چون صورت عباس به عالم قمری نیست

مثل حیدر صفدر پسری نیست

میخانه حسین است پیمانه اباالفضل

جانانه حسین است دیوانه عباس

سر مست اباالفضلم و مجنون حسینم

دیوانه زنجیری بین الحرمینم

عشق عشق اباالفضل عشق است اباالفضل

عالم قمری مثل اباالفضل ندارد

حیدر پسر مثل اباالفضل ندارد

چون صورت عباس به عالم قمری نیست

مثل حیدر صفدر پسری نیست

حقا نمک سفره عشق است اباالفضل

گل روی حسین است و گلاب است اباالفضل

میخانه حسین است و شراب اباالفضل

عشق عشق اباالفضل عشق است اباالفضل

ما مست و خرابیم ز پیمانه عباس

جایی نرویم از در میخانه عباس

دیوار خراب دل ما گشته سیه پوش

در ماتم سرو قد مردانه عباس

بر سینه و بر سر زنم از عشق اباالفضل

بهتراز بهشت است عزاخانه عباس

مجنون حسینم- دیوانه عباس

نام:حضرت امام حسن عسگری

کنیه:ابومحمد

نام پدر:علی

نام مادر:حدیث(سلیل)

تاریخ تولد: 8یا10 ربیع الاخر232ه

محل تولد:مدینه

دوران رهبری:6

مدت عمر:28

تاریخ شهادت:8ربیع الاول260ه

نام قاتل:معتمد با زهر

محل دفن:سامرا

سیرت امام حسن عسگری (ع)

امام حسن عسگری (ع ) بیانی شیرین و جذاب و شخصیتی الهی، باشکوه و وقار و مفسری بی نظیر برای قرآن مجید بود . راه مستقیم عترت و شیوه صحیح تفسیر قرآن را به مردم و به ویژه برای اصحاب بزرگوارش در ایام عمر کوتاه خود روشن کرد .

            چهل روزاز حماسه جانگداز عاشورا گذشت . در چنین روزی در سال 61 ه
            ق  پس از چهل روز از شهادت حضرت اباعبد الله الحسین (ع ) و یاران
            باوفیشان کاروان بازماندگان کربلا و اهل بیت‏ پیامبر اکرم( ص ) وارد
             کربلا شدند و سرهاى مطهر شهیدان بویژه سر مقدس امام حسین (ع) را در
            کنار پیکرهاى مطهر آنهادفن کردند . جابر ابن عبد الله انصاری  در روز
            اربعین سال 61 هجرى، به عنوان نخستین‏زیارت‏کننده مرقد شریف امام
            حسین(ع)، به کربلا آمد و به زیارت‏پرداخت. عطیه عوفى‏ مى‏گوید:من با
            جابر بن عبد الله انصارى به زیارت قبر حسین(ع) رفتم.وقتى به کربلا
            رسیدیم، جابر نزدیک شط فرات رفت، غسل کرد.قطیفه‏اى به کمر بست و
            قطیفه‏اى دیگر بر دوش افکند. سپس کیسه‏اى‏که همراهش بود، گشود و از آن
            آرد سعد (ریشه خوشبوى کوفى)برون آورد و خود را خوشبو کرد. سپس به طرف
            مرقد شریف امام‏حسین(ع) حرکت کرد; در حالى که مشغول ذکر خدا بود، خود
            رانزدیک قبور رساند و گفت: مرا به قبر حسین(ع) برسان تا آن رالمس کنم.
            دستش را گرفتم و به قبر رساندم. هنگامى که دستش به‏خاک مرقد حسین(ع)
            رسید، از شدت اندوه بیهوش شد و به روى قبرافتاد. من بر وى آب پاشیدم.
            وقتى به هوش آمد، سه بار گفت: یا حسین!یاحسین! یاحسین! سپس گفت: حبیب
            لا یجیب حبیبه‏ آیا دوست‏جواب دوستش را نمى‏دهد؟! بعد گفت: چگونه جواب
            دهى که خون ازرگهاى گلویت‏بر سینه و شانه‏ات فرو ریخته و میان سر و
            بدنت جدایى‏افتاده است! 
             قلب مؤمنان، از فراقت‏سوخت. آنها شک ندارند که تو
            زنده‏اى، سلام‏و خشنودى خدا بر تو باد. گواهى مى‏دهم داستان تو مانند
            جریان‏شهادت حضرت یحیى بن زکریا بود. (که طاغوت زمان سر از پیکرش‏جدا
            کرد.) عطیه عوفى مى‏گوید: سپس جابر، به اطراف قبر امام‏حسین(ع) متوجه
            شد و سایر شهیدان کربلا را چنین زیارت کرد: درود و سلام بر شما ارواحى
            که در محور قبر امام حسین(ع) جاى‏گزیدید. و شتر خود را در آستان او
            خوابانیدید. گواهى مى‏دهم‏شما نماز را به پا داشتید و زکات را ادا
            کردید و امر به معروف‏و نهى از منکر انجام دادید و با منحرفان و ملحدان
            جنگیدید.شما خدا را عبادت کردید تا مرگتان فرا رسید. سوگند به خدایى‏که
            محمد(ص) را به راستى فرستاد، ما با شما در آنچه بدان واردشدید، شریک
            بودیم. عطیه عوفى مى‏گوید: از او پرسیدم:ما چگونه در جهاد و پیکار آنها
            (شهیدان کربلا) شرکت داریم؟ مادر فراز و نشیب همراه آنها نبودیم و
            شمشیر نکشیدیم; ولى این‏شهیدان جانبازى کردند، به گونه‏اى که سرهایشان
            از بدنشان جداشد و فرزندانشان یتیم و زنانشان بیوه گشتند؟! جابر در
            پاسخ‏گفت: اى عطیه، از حبیب خود رسول خدا(ص) شنیدم که مى‏گفت: هر
            کس‏قومى را دوست‏بدارد، با آنها محشور مى‏شود و هر کس عمل قومى
            رادوست‏بدارد، در آن عمل با آنها شریک است. سوگند به خداوندى
            که‏محمد(ص) را به راستى فرستاد، نیت من و اصحابم همان نیت امام‏حسین(ع)
            و اصحاب اوست; نیتى که بر اساس آن به شهادت رسیدند.

                                           "  دلهاتان شوریده  نینوا  "

شب بود, وغریبی خاندان علی(ع), هیچ کس نم دانست فاطمه کلابیه (ام البنین (س)) چه می کشد, دو فرزند داشت;عباس وجعفر و مدتها بود که او را فاطمه نمی خواندند و نام زیبای مادر پسران (ام البنین) را برای خویش برگزیده بود.علی(ع ) و در حیط ایستاده بود و به ماه می نگریست و آسمتن پر ستاره فاطمه (س) فرزندم عباس را دریاب. علی(ع) برگشت گفته بود که کسی ام البنین را فاطمه نخواند. کسی در آنهجا دیده نمی شد. صدای آشنا و دلنشین دوباره بر جانش نشست. علی(ع) امام حسین(ع) را صدا کرد.                                      حسین جان حسین جان آماده باش که برویم برادرت عباس را بیابیم.                             امام حسین(ع) گفت:چشم پدر جان من حاضرم.

علی و حسین(ع) آهسته آهسته, خود را نزدیک مزار غریب رساندند. نوجوانی آشفته با موهای خک آلود بر سر مزار به خواب رفته بود. علی(ع) بی اختیار نشست و امام حسین نیز هر دو می گریستند یکی برای همسر و محبوب, دیگری برای مادر. صبح حضرت عباس (ع) چشمانش را گشود. پدر وبرادر را در برابر خود دید سلام کرد. علی(ع) دست نوازش را بر سر عباس(ع) کشید وگفت:                                                            ((چرا نگفتی به بقیع می آیی؟همه در خانه نگران توهستند)).                                آخر من می خواستم قبر فاطمه زهرا(س) را زیار ت کنم. من دیدم که بعضی از شبها شما و حسن وحسین و زینب و ام کلثوم و عمویم عقیل(ع) به اینجا می آیید. چند بار خواستم که از شما اجازه بگیرم, گفتم شاید چون...چون پسر زهرا...!؟

جناب آقای سید علی صفوی کاشانی,مداح اهل بیت از جناب آقای هارونی نقل کرد که گفتند:یکی از عزیزان سقای هیئتی که در ایام محرم (عاشورا) دور می زد و آب به دست بچه ها می داد,نقل می کند:

خدا یک پسر به من داد که یازده سال فلج بود. یکی از شبها که مقارن با شب تاسوعا بود,وقتی می خواستم از خانه بیرون بیایم,مشک آب روی دوشم بود; یکدفعه دیدم که پسرم صدا زد: بابا کجا می روی؟

گفتم: عزیزم! امشب, شب تاسوعاستومن در هیئت سمت سقایی را دارم ;باید بروم آب دست هیئتی ها بدهم.

گفت: بابا, در این مرت عمری که از خدا گرفتم,یک بار مرا با خود به هیئت نبرده ای! بابا, مگر اربابت باب الحوائج نیست؟ مرا با خودت امشب بین هیئتی ها ببر وو شفای مرا از خدا بخواه و شفای مرا از اربابت بگیر.

می گوید: خیلی پریشان شدم.مشک آب را روی یک دوشم, و عزیز فلجم را روی دوش دیگر گذاشتم و از خانه بیرون آمدم. زمانی که هیئت می خواست حرکت کند, جلوی هیئت ایستادم و گفتم: هیئتی ها بایستید! امشب پسرم جمله ای به من گفته که دلم را سوزانده است. اگر امشب اربابم پسرم را شفا داد که داد, و الا فردا می آیم وسط هیئتی ها این مشک آب را پاره می کنم وسمت سقایی حضرت اباالفضل علیه السلام را کنار می گذارم.این را گفتم و هیئت حرکت کرد.

نیمه های شب بود, هیئت, عزاداری شان تمام شد, دیدم خبری نشد. پریشان و منقلب بودم, گفتم: خدایا! این چه حرفی بود که من زدم؟ شاید خودشان دوست دارند بچه ام را به این حال ببینم, شاید مصلحت خدا بر این است. با خودم گفتم: دیگر حرفی است که زده ام, اگر عملی نشد, فردا مشک را پاره می کنم. آمدم منزل وارده حجره شدیم ونشستیم.هم من گریه می کردم و هم پسرم گریه می کرد.

می گوید: گریه بسیار کردم, یکدفعه پسرم صدا زد: بابا, بست است دیگر, بلند شو بابا!بابا, اگر دلت را سوزانده ام مرا ببخش بابا!بابا, هر چه رضای خدا باشد من هم راضیم! من از حجره بلند شده, بیرون آمدم و رفتم اتاق بغلی نشستم.ولی مگر آرام داشتم؟! مستمراً گریه می کردم, تا اینکه خواب چشمانم را فرا گرفت. در آن هنگام ناگهان شنیدم که پسرمن مرا صدا می زند ومی گوید: بابا,بیا اربابت کمکم کرد. بابا, بیا اربابت مرا شفا داد, بابا.

آمدم در را باز زکردم, دیدم پسرم با پای خودش آمده است. گفتم: عزیزم چه شد؟! صدا زد بابا, وقتی تو از اتاق بیرون رفتی, داشتم گریه می کردم که یکدفعه اتاق روشن شد. دیدم یک نفر کنار من ایستاده به من می گوید بلند شو!

گفتم: نمی توانم برخیزم.

گفت: یک بار بگو یا اباالفضل و بلند شو!

بابا, یک بار گفتم یا اباالفضل و بلند شدم. بابا, بیبین اربابت نا امیدم نکرد و شفایم داد! ناقل داستان می گوید: پسرم را بلند کرده, به دوش گرفتم و از خانه بیرون آمدم,

در حالی که با صدای بلند می گفتم: ای هیئتی ها! بیایید ببینید عباس علیه السلام بی وفا نیست,بچه ام را شفا داد!

 چهره درخشان قمر بنی هاشم ,ج۲,ص۳۸۹.

دست مشکل گشا

دست ساقی بوی زهرا می دهد      نور خود بر نخل و صحرا می دهد

زائر دستی که زهرا می شود           او دگر محراب دلها می شود

من هم ای ساقی زمین گیر توام       زائر دست علم گیر توام

دست تو مشکل گشای خیمه بود      دست تو دفع بلای خیمه بود

کودکان را دست تو آرام بود              سایه دستت ز نان را رام بود

 گلچین احمدی،ج۲،ص۲۵۷.

 امام ابو جعفر،باقر العلوم،پنجمين پيشواى ما،جمعهى نخستين روز ماه رجب سال پنجاه و هفت هجرى در شهر مدينه چشم به جهان گشود. او را«محمد»ناميدند و«ابو جعفر»كنيه و«باقر العلوم»يعنى«شكافندهى دانشها»لقب آن گرامى است.

به هنگام تولد هالهيى از شكوه و عظمت نوزاد اهل بيت را فرا گرفته بود،و همچون ديگر امامان پاك و پاكيزه به دنيا آمد.

امام باقر (ع) از دو سو-پدر و مادر-نسبتبه پيامبر و حضرت على و زهرا عليهم السلام مىرساند،زيرا پدر او امام زين العابدين فرزند امام حسين،و مادر او بانوى گرامى«ام عبد الله» دختر امام مجتبى عليهم السلام است.

عظمت امام باقر (ع) زبانزد خاص و عام بود،هر جا سخناز والايى هاشميان و علويان و فاطميان به ميان مىآمد او را يگانه وارث آنهمه قداست و شجاعت و بزرگوارى مىشناختند و هاشمى و علوى و فاطميش مىخواندند.

راستگوترين لهجهها و جذابترين چهرهها و بخشندهترين انسانها برخى از ويژگيهاى امام باقر عليه السلام است.

دانش امام باقر عليه السلام نيز همانند ديگر امامان از سر چشمهى وحى بود،آنان آموزگارى نداشتند و در مكتب بشرى درس نخوانده بودند،«جابر بن عبد الله»نزد امام باقر (ع) مىآمد و از آنحضرت دانش فرا مىگرفت و به آن گرامى مكرر عرض مىكرد:اى شكافندهى علوم! گواهى مىدهم تو در كودكى از دانشى خدا داد برخوردارى .

  امام باقر(ع)-بحارالانور,ج74,ص71:چهار چیز است که هر کس آن را دارا باشد خداوند برای او خانه ای لز بهشت می سازد:کسی که یتیمی را سر پرستی کند و به ناتوان رحم آورد,و با پدر و مادرش مهربان باشد ,و با زیر دست وبرده اش نرمش و مدارا کند .

امام باقر (ع),وسایل الشیعه,ج1,ص10:اسلام بر پنج پایه بنا گردیده است: نماز,زکات,روزه,حج,و ولایت وچنان که به ولایت فرا خوانده شده به هیچ چیزی فراخوانده نشده است.

نام :محمد  کینه:ابوجعفر  لقب:باقرالعلوم  نام پدر:  علی(امام سجاد)   نام مادر:فاطمه(دختر امام حسن) 

 تاریخ تولد:  2صفر با 1رجب 57هجری  محل تولد:مدینه  دوران رهبری:19سال 

مدت عمر: 57سال  تاریخ شهادت:  7ذی الحجه   114هجری  نام قاتل:ابراهیم بن ولیدبازهر

محل دفن:بقیع            

ای فرات از تو خجل

ای امید یوسف زهرا اباالفضل           هم تو سردار,هم تو سقا یا اباالفضل

       یا اباالفضل,یا اباالفضل,یا ابالفضل

ای فرات از تو خجل,تو از سکینه        ای امید دسته گل های مدینه

       یا اباالفضل,یا اباالفضل,یا ابالفضل

مهربان تر از تو آقا کس ندیده            تشنه لب تر از تو سقا کسی ندیده

       یا اباالفضل,یا اباالفضل,یا ابالفضل

دختران فاطمه چشم انتظارند           دل به روی خاک خیمه می گذارند

       یا اباالفضل,یا اباالفضل,یا ابالفضل

تا کنار علقمه در خون نشستی         از غمت پشت برادر را شکستی

       یا اباالفضل,یا اباالفضل,یا ابالفضل

گلچین احمدی,ج1,ص244.

یا حسین یا حسین یا حسین یا حسین

                          یا حسین یا حسین یا حسین یا حسین

همه جا شور عزای تو به پا می بینم

                         عالم اندر غم تو غرق عزا می بینم

همه جا نام دل آرای تو را می شنوم

جلوه روی تو در همه جا می بینم

در هوای تو چنان دیده دل صافی شد

هر جا می نگرم کرببلا را می بینم

هر کجا زمزمه آب روان می شنوم

در خیالم لب عطشان تو را می بینم

خیمه گاهت به لب آب تو اندر تکاپو

کعبه و زمزم و مروه,صفا می بینم

تو خلیلی و ذبیح اللهت اصغر باشد

دشت خونین کربلا را چون منا می بینم

تو حسین و محمد تو حسین وعلی

خیمه ات جلوه گه آل عبا می بینم

روی خورشید تو و ماه بنی هاشم را

جمع بین قمر و شمس ضحی می بینم

یا حسین یا حسین یا حسین یا حسین

یا حسین یا حسین یا حسین یا حسین

وقت آن شد که به زنجیر تو دیوانه شویم

بند عقل پاره کنیم از همه بیگانه شویم

جان سپاریم,دگر ننگ چنین جان نکشیم

خانه سوزیم چو آتش سوی میخانه شویم

سخن راست تو از مردم دیوانه شنو

تا نمیریم مپندار که مردانه شویم

گر چه سنگیم پی مهر تو چون موم شویم

گر چه شمعیم پی نور تو پروانه شویم

در رخ آینه عشق ز خود دم نزنیم

محرم گنج تو گردیم چو ویرانه شویم

یاد وصیت پدر در رفتن به شریعه

بعضی نقل کرده اند:

حضرت علی (ع) در شب 21رمضان (ش ب شهادتش) عباس را در آغوش گرفت و به سینه اش چسبانید و فرمود :((پسرم!به زودی در روز قیامت به وسیله تو چشم روشن میگردد.))

پسرم!هنگامی که روز عاشورا فرا رسید و بر شریعه آب وارد شدی,مبادا آب بیاشامی در حالی که برادرت تشنه است.

حضزت عباس (ع) به این وصیت عمل کرد,تا آنجا که فرمود:

سوگند به خدا,از آب نمی چشم,با اینکه آقایم حسین (ع) تشنه است

عباس بی وفا تو نبودی

چون اشک خویش ریخت زکف,آب و شد سوار

برخود خطاب کرد که ای نفس اندکی

آهسته تر که مانده حسین تشنه در قفا

عباس! بی وفا تو نبودی چنین چه شد؟

نوشی تو آب و مانده حسینت درانتظار

شد با لبان تشنه از آب روان برون

دل پرز جوش و مشک به دوش,آن بزر گوار

کردند جمله,حمله برآن شبل مرتضی

یک شیر در میانه و گرگان بی شمار

یک تن کسی ندیده و چندین هزار تیر

یک گل کسی نچیده و چندین هزار خار

آمد به یادش از لب خشک برادرش

شد غیر ت فر ات ,دو چشم به خون ترش

گفتا نخورده آب گلستان حیدری

داری تو میل آب ,کجا شد برادری

تشنه است آنکه نو گل باغ فتوت است

لب تر مکن ز آب که دور از مروت است

توآب می خوری او تشنه لب صفای تو کو ؟

وصیت پدر مهربان وفای تو کو؟

نوشی تو آبوتشنه شه دین ر ضا مباش

خوش نوکری ولیک چنین بی وفا نباش

گر دوستی ,به خاک ره دوست خاک شو

آبی ب زن برآتش او یا هلاک شو

 بعد از رفتن تو زینب